فریاد زیر آب

        امکان درج دیدگاه در این پست وجود ندارد .

      - مرا با ون گوگ  تنها بگذارید ، به روز نو بپردازید ! 

از هیچ چیز ، هر چیز بساز

از تو ، که نیستی 

                      در قلب ِ من

ای هستی بخش !

                                   پاییز

لب هایت طعم شاتوت های هم سایه را می دهد

عزیزم !

باز هم دزدی ؟

                  " دوستم ، محسن حسینی "

کمی از رنج و درد + خانه بیرون می زنم 

( آقا اجازه ؟ فقط ۱۰ دقیقه ! ) :

از بچه های کار ُ دخترای تن داده ی آسفالت ُ از قیمت نون ُ قیمت انسان ُ

از هیچ تصویر تأویل پذیری توی شهر شعری نمی سازم

( آقا اجازه بدید ، فقط ۱۰ دقیقه )

...

امروز هم جمهوری قشنگ نیست . سه راه آذری اون طور

که محسن - نامجو - می گفت هم ، دست و دل بازی نمی کنه.

آدما با پیرهناشون! عبور می کنند ( شاید عبور ، معشوق باشد .. ) ُ

به یاد قولم می اُفتم :

به بهار گفته بودم :

همیشه همه برام دوست داشتنی هستن ، حالا که عبور می کنند چطور ؟!

بهتره سری به تئاتر شهر بزنم . هر چی که باشد - لبخند فلسفی ! -

امروز روز دوستان بی نام و نشان من است .

 دوستان بی نام و نشان من انسانند ؛

( سلام میثم ، دوست میان سالم ! )

- ۱۰ دقیقه فرصت دارم ؟ ، تا یک نوشیدنی خنک . تا یک فرِیم اسنوکر،

تا یک دنیا قهقهه ی مغموم ، تا لخت شدن روبروی - آی نسیم سحری !

- می خوام بهار رو هر چه زودتر ببینم

ای تمامی دروازه های جهان .. ( و سری به بامداد بزنم )

.

سرفه ای تنگ از کنار تو !

+

عزیزم ! ، می خواهم شعری از گیزنبرگ به تو و خانه ات تقدیم کنم

سلاح ات را رو به آن تندیس بگیر

من هنوز جوانم !

 سفید و سیاه تجربه یی سیال :

 پا در هوای زمان ،

 برای پیشواز 

 و آینده ای که پیش می آید 

 برای اکران !

 - سلامْ همیشه !

    سلامْ بازیگران !

                                                 ۲۶ دی ماه

 گفت به پیشم بیا

 گفت برایم بمان

 گفت به رویم بخند

 گفت برایم بمیر

                     آمدم

                     ماندم

                    خندیدم

                    مُردم .

                                            " ناظم حکمت "

هديه اي براي تو !

درد تو دردهایم را تسلا می دهد

و توجیه می کنی

چشمک زدن به آسمان را ،

وقتی گنجشکی نیمه جان را

از درد راحت می کنی !

افراها به خاطر می سپارند ...

من مرده ام .

پس از مدت های چند هزاره ای ، برای نوشتن کوتاهی ...

- بلاگفای گرامی ، صفحه ی یکم را بسته بود .

جناب شیرازی ، از این کارها بسیار انجام می دهد .

دست نوشته ای برای سید بابک طبری مبارز ُ دوست دوستر داشتنی م :

یک چهارم راه

تا نشر

در دیباچه ی بوران

مردی خط خطی و

آفتابی سوراخ شده روی چند A4 سفید

باید رفت ...

با فرشادم !- شاعرانه - را می گویم

+ چاشنی نامجو

برچسب : اتاق بسیار سرد

فرشاد هم ...

- آه نازنین !

 - نقـد کنید !

سروده ای از عسل معصومی

او خبرنگار است ، خبرنگار هفته نامه ی أمرداد و از دوستان نزدیک من ...

مرد روی مدار صفر زمان ایستاده است

زن در کنار خیابان رهّا !

مرد تیتر می زند تمام روزنامه های شهر را

زن تمام نوشته را رهّا ! 

مرد می خواهد ستاره شود اوج بگیرد

زن در زیر زمین خانه رهّا !

حالا ساعت ۵۰ سال بزرگتر شده

مرد که مدفون می شود زیر بارش یک برف

و زن که فرشته می شود در قاب عکس مادری رهّا ...

هنگامی که خواند ، به یاد تهمینه میلانی افتادم .

پس از دو روز این سروده به عسل معصومی هدیه شد :

دخترکی

خدا را به گردن انداخت

هنگامی که پیرهنش پرچم و

                                     پرهیزش پنجره بود .

امیدی تنگ ، پای بید

و زمزمه ای در دوردست ...

╖

کفش برایت خریده ام

دستم را بگیر !

به سنگستان که برسیم

آنجا بهتر می شود ایستاد

تا طرح یک هیاهو

                      و اشتباه گیوتین .

شاملو بود .

شکیبایی رفت .

هفده أمرداد هم فرا رسید : می دانم که می خوانی و می دانی !

سه ساله شدم !

- به کودکان می گویم : به کلاس زبان های خارجه بروید !

طرحی از بغض به من بده

فردا !

یک بارانی نو

                  و عطش مادرمان .

ما قرن هاست که باخته ایم ،

                      سوخته ایم .

قطره ای فراموشی

                         و طرحی از باران

فردا !

می خواهم مادرمان را خاموش کنم .

ی . آ :

- گسستگی فرمیک : ویژگی های سبکی !  

- راستی ، از سینما و ایمیل تازه چه خبر ؟!

 - از دیدگاه های کلیشه ای بدم می آید !

مترسک چشم هايش را باز مي کند

آري ، کرکس هنوز کنجکاوانه طعمه اي ديگر مي جويد

کبوترها هنوز هراس مي گريند ، آه

اين همه کبوتر از کجا آمده اند ؟

لاجرم ترسخانه اي دارند
 

                         با چند سايه ي چماق به دست

مزرعه ديگر امـيدي به تگرگ ندارد 
 

                                          رگ هايش  بسيار رسوب دارند

بد است
        که کبـوتران از سايه ي کرکس مي ترسند

مترسک مي گويد
                    ققنوس ها چگونه است که کبوترانه مي ترسيد ؟
                    آخر از بهر چه ؟
شنيده ام که چند کرکس ، خورشيد مزرعه تان در بر گرفته اند

...

به ياد آريد اوج خويشتن را
                                  تا دريابيد که اين خورشيد طلوعي به وسعت شهامت دارد

بياييد
منتظر صاعقه نمانيد
که شـايد عريان کند
هراستان را 
 

مي گويند که مزرعه ي عقاب ها همين نزديکي هاست
عقاب هايي که طرد شده اند
من به آنجا مي روم
با کوله باري
پر از فریاد

مي روم تا شايد  اوج بياموزم
و با پرهاي سيمـرغ نشـانم
                                 شاهين ها را از آن دور دست
به سلاخي کرکس ها فرا خوانم
تا شايد خاکستر ققنوس خويش
از پرهايتان بسازيد
                     

                         مزرعه ، آرشم باش
                                                 عزم شاهين کرده ام

                                                                    داود عندليبي
                                                                       آذر 86

به زودی وبلاگی ، با مطالب اجتماعی راه اندازی خواهد شد .

باید که دوست بداریم یاران

باید که چون خزر بخروشیم

فریادهای ما اگر چه رسا نیست

                                         باید یکی شود

با تپیدن هر قلب اینک سرود ،

باید سرخی هر خون اینک پرچم ،

باید که قلب ما

                   ســرود و پرچم ما باشد .

باید در هر سپیده ی البــرز

                                  نزدیــک تر شویم

بایــد یکی شویـم

اینان هراسشان از یگانگی ماست ...

باید که سر زنــد

                     طلیعه خاور

                                    از چشم های ما

باید که لوت تشنه

                       میــزبان خـــزر باشد

بایــد کویــر فقیــر

                      از چشمه های شمالی بی نصیــب نماند .

بایــد که دسـت های خســته بیاسایند .

باید که خنــده و آینــده ، جای اشــک بگــیرد

بایــد بهــار

              در چشم کودکان جـاده ی ری ،

               سبــز و شکفتــه و شـــاداب

باید بهــار را بشــناســند

باید " جوادیـه ها " بر پل بنــا شــود

پل

   این شــانه های مــا .

بـــاید که رنج را بشــناســیم

وقتیـکــه دختر رحمــان

                               با یک تـب دو ســاعته می میــرد ،

بــاید که دوسـت بداریم یــاران ،

بـــاید که قلـــب ما

                        ســرود و پرچــم ما باشــد ...

                                                                             خ . گلســرخی ( دامون )

ی . آ : پیشاپیــش فــدا شدن در راه وطن امـام کوچـک خان جنگلـی را زنده بـاد عرض می کنم .

"والقلم"

همه نوشتند از منافع خویش ، از نبودهای زندگی خویش تنها به جبر زمانه ، نی بهانه ای دیگر .

من نیز تافته ی دست معمار پیر دنیا هستم و حلقه ای از این زنجیر زنگار.

تنها بارشی هستم بر جنگل سوخته ی دوّار و نمی خواهم تظار به مستثنی بودن کنم .

"والعصر"

عدد اول بودن کار ما نیست ، شاید رقمی باشیم در تصاعد نا متناهی روزگار .

حد من به بی نهایت میل می کند ، لیک در یک همگرایی مجهول ثابتم .

حدسم اینست که شاید بی نهایت یک رویاست و تساوی یک تحریف مطلق .

خواه ناخواه برای رادیکال استحمار یک اتحاد ساده هستیم . گهگایی همگرایی را می شکنیم و می رویم

ولی افسوس که از نو اکیدا" نزول می کنیم .

جزء صحیح ما هیچ گاه ثابت نمی شود ، تقدیر است متغیر باشیم .

رنج است که نمی خواهیم هیچ عددی از ما بالاتر باشد ، مادامیکه خود یک عدد اصم هستیم به

صحیح بودن دیگر اعداد تردید داریم .

قرعه به نام منِ اصم زدند که تا آخر در حسرت گویا شدن تجزیه شوم ...

می دانم که یک روز با شیبی اکیدا" صعودی به بی نهایت میل خواهم کرد !

                                                                                                          داود عندلیبی

                                                                                                           آبان ۸۶

نامه ات را خواندم ، هدیه ات را دیدم

چنگی به دل نزد ، پس بدرود

دنیا پرستم ! بیشتر از آنچه که باید

در آرامش محض نامه هایت را خواندم ‌!

کلمات محوری اش نان ، عجز ، راستی ، آزادی و پذیرش بود

هدیه ات نیز متن یک سخنرانی تاریخی بود !

تنها همین ، تنها همین ؟

سلیس می گویم : دل خوش سیری چند ؟

مرا چکار که قیمت ها بالا رفته است

بی خود به " تورم " نمی اندیشم .

همچنین به کلمات محوری ات !

خسته ام ، اما می دانی که

نمی ترسم

                چون نباید ...

                                                                                     داود عندلیبی

                                                                                         آبان ۸۶

تبهکاري ست اکنون ، قدم زنان در موازات سرما و جادّه اي تهي
تبهکارش ناميدند ، تنها براي يک مناسبت غريضي ، تنها براي داشتن يک متّهم
تبهکار شايد از نگاه هاي فخر آميز و حسرت آلود گذشت اما دست هايش ني
دست هاي تبهکار پر از زلالي ست آلوده گشته ، هر چند که خود نمي خواست
يرس هيچ گاه نتوانست فريبش دهد ، پس تبهکار است ، تبهکار است ؟
آخر او فقط خواست اندکي نانار را دريابد ، بدان که ايشتار بي گناهي اش را ديد
اما کنون تبهکارش ناميده اند
تبهکار نمي تواند واضح بگويد ، ليک مبهم مي تواند
بل بفهمي که آزادگي چه رنجي دارد رفيق ، سخت است
سخت است اين همه تباهي را ديدن و از رعب تکرار ، گزير سکوت را گزيدن
گاهي که همه چيزش را محصور کردند ، کلماتش را مغاير و فلسفه ي پاکش را متناقض شمردند
و چشم هايش را با تروکاژ مذهب نا خواسته منحرف کردند
تنها انگشتان را در هم گره کرد و با سکوت انس گرفت
و اينجا
بدرود عشق را بر پيشاني اش حک کردند ، تا که سکوتش به فرياد گشت و اجبارا مغروق آب گشت
تبهکار شايد من هستم و شايد آنان ، پروردگارم داند و تو

اما تو ، اي دَهر
بدان تبهکاران تباه نخواهند شد تا پايان تو
بياد داشته باشيد  

                                                                                 داود عندليبي
                                                                                 مهر ۸۶

تا بهار له شده

                   به زیر گام ها

                                     راه نیست ...                                

این خجسته است :

رهروان میان خود

                       بهار بارور

                                    بنا کنند ...

این بشارت شریف ماست :

                                    سبز می شویم

                                                          بر دخیل حسرت کسان

                                                          بر در و سلاح و راه ...

سبز می شویم

                      در سپیده

                                       وعده گاه ما اجتماع دست ها ...

                                                                                  شاعر : خ . گلسرخی

                                                                                     من : آزاد باد  آ  ز  ا  د  ی

                                                                                          مرده باد   ت  ز  و  ی  ر

 به پروردگار کعبه رستگار شدم ... !

 هیـــــوا علـی

                                                                                                     چند روز بعــد